februari 1, 2012 Chagrijn laat zich kennen
Gisteren weer meegedaan aan de wekelijkse #blogpraat sessie. Iedere maandag ‘s avonds om 20 uur. Deze keer over de ‘stem’ van je blog. Mateloos interessant onderwerp. Enthousiast RT ik de originele uitnodiging.
Jouw blog, jouw 'stem'? Jouw 'gezicht'? Of niet? Hoe persoonlijk is je blog? Vanavond in #blogpraat, 20:00 ow.ly/8KwsD—
Elja Daae (@Elja1op1) January 30, 2012
‘s Avonds meld ik mij present. Net als vele anderen. We starten. Ergens na een kwartier begint het te knagen. Ik volg de tweets en constateer dat ik het (even?) niet meer begrijp.
Ik merk dat ik het onderscheid tussen stem en stemming niet kan maken. Help! #blogpraat—
Steven Gort ® (@StevenGort) January 30, 2012
Ik vind het te moeilijk. Dat onderscheid tussen stem en stemming. ik stop even en lees alleen mee… #blogpraat—
Steven Gort ® (@StevenGort) January 30, 2012
Ik word boos en chagrijnig. Kort voor de kop. Prikkelbaar. Ik heb zin om los te gaan op dat toetsenbord. Kies voor de volgende tweet. Met een mooie reactie van Marco Raaphorst daar snel achteraan.
@StevenGort denk dat veel mensen iets willen zijn in plaats van gewoon willen 'zijn' #blogpraat—
Marco Raaphorst (@Raaphorst) January 30, 2012
Ik staar nog even naar mijn scherm. Onwetend wat me overkomt. Met enige verdwazing in het lijf loop ik even later naar beneden. Vertel Annette dat ik afgehaakt ben. En ga toch een beetje verloren op de bank zitten.
Reflectie
Een dag later. Even rust. Tijd voor reflectie. Waarom werd ik chagrijnig? Juist deze maandag was voor mij een super dag. Lees mijn voorlaatste blog daarover maar. En dan toch dat chagrijn!?
Eerlijk
Ik kan het slecht velen als zaken niet eerlijk zijn. Niet transparant. Niet open en bloot. Ik ben vaak bewust naïef in dingen omdat ik domweg niet wil toegeven aan een bedachte werkelijkheid. Soms koester ik echt dat kind in mij om de ontwapening te bereiken die nodig is. Of waarvan ik vind dat die nodig is. Het vizier staat open. En als ‘ie dicht zit. Dan zeg ik dat. Dat ik niet eerlijk kan zijn. Voor dat moment.
Niet eerlijk
Ook ik. Ik ben niet altijd eerlijk. Want mens. Met beperkingen en gebreken. Angst en schroom ken ik ook. Onzekerheid is soms heel dichtbij. Een zekere stelligheid en vaste overtuiging met hardnekkige principes. Die jou en mij in de weg kunnen staan. Dat ben ik ook. Naast die naïviteit.
Online
Ik beschik offline over beperkte sociale vaardigheden. Online geeft mij ruimte. Veiligheid. Helpt mij een drempel over. Om contact te hebben met jou. Op welke manier dan ook. Ik kan mijzelf laten zien. Delen wat mij bezielt. Waar ik enthousiast en blij om kan zijn. Waar mijn verdriet zit. Ongewenst? Niet passende stemming? Geen idee. Take it or leave it. Zoals Jacob Jan Voerman dat treffend samenvatte: Hier sta ik, ik kan niet anders!
De stem van mijn blog is gelijk aan mijn stemming. Of de stemming van mijn blog is de stem. Denk ik. Daaromtrent onderscheid maken blijft mij vreemd in de oren klinken. Dat onderscheid benoemen maakte mij chagrijnig. Ook nu nog. Merk ik.
Afhaken
Ik ben afgehaakt bij de blogpraat sessie. Niet iets om trots op te zijn. Niet iets om heel vervelend te vinden. Ik bleef met een puzzel zitten. Beneden op die bank. Ik werd oprecht boos en chagrijnig. Mijn verbazing daarover heeft een half antwoord. Van die andere helft krijg ik de reflectie niet rond. Dat ik boos werd is mijn gevoel. Is van mij. Daar hoef ik even niets meer mee dan daarover verslag doen. Alhier. Dat is voor jou om je er over te verwonderen. Of niet. Ook goed.
De stemming bepaalde mijn stem. De chagrijn laat zich kennen. Ik heb mij laten kennen. Hierbij.
Tags:Afhaken, Blog, Blogpraat, Chagrijn, Reflectie, Stem, Stemming
- 16 comments
- Posted under Persoonlijk
Permalink #
linda kwakernaat
zei
groot gelijk, als je je er niet prettig bij voelt!
nokken dan.
sommige mensen kunnen ongelofelijk vaag over iets nornaals schrijven ja lol
Permalink #
ruudketelaar
zei
Ik weet niet wat je zoekt. En dan is het lastig vinden. Dat zie ik in je blog. Ik weet niet of nog meer duiding daar een zier aan verandert. Maar ik doe het gewoon nog 1 keer. Omdat het moet. Voor mezelf, en wat jij er dan aan hebt, dat mag je dan weer zelf zien…
Wat jij beschrijft is een voortdurende en allesbepalende behoefte om je stemming en je stem congruent te laten zijn. Dat moet, omdat jij zonder die congruentie niet jezelf bent. En dat is onverdraaglijk, nietwaar? Die (in)congruentie zegt voor mij niets over het echt bestaande verschil tussen stemming en stem. Stemming = gevoel, stem, verbaal, in muziek, met het klavier of iPad = het instrument om die stemming te vertolken. Om die stemming te delen. Dat is geen gekunsteld onderscheid, het is wezenlijk. Dat laat zich bij mij het beste zien als ik zo boos of zo verdrietig ben, dat ik geen stem kan geven aan dat gevoel. Letterlijk mijn stem kwijt ben. Vervolgens word ik dan boos én verdrietig om het machteloze van dat stilvallen. Zie, een vicieuze cirkel is geboren. En het houdt pas op als mijn stem terugkomt. Beter: als ikmijn stem terugpak van die vernietgende stilte. Zou het zoiets kunnen zijn. dat jou maandagavond overkwam? Misschien niet zoals ik het beschrijf (al probeer ik mijn stemming mee te geven met mijn stem…:-) ), maar in de Steven-variant er van? Dat jij zo emotioneel werd dat je je stem voor even verloor? Het zou voor mij verklaren waarom je afhaakte, en het zou voor mij ook verklaren waarom het voorval zelf je zo raakt. Want het is zo niet de Steven van nu om geen woorden te kunnen geven aan emotie. En, ik kijk naar mezelf, zo de Steven van vroeger, die eigenlijk nooit een stem aan zijn gevoel gaf. Dat toegeven, dat je even geen stem hebt, koppelen aan de pijn van vroeger, zou dat het zijn dat jou zo uit het lood sloeg?
Zo, genoeg reflectie van mij, zie maar of het iets met jou te maken heeft. En anders is het gewoon psychologie van de bevroren grond. Beoefend door een absolute kwakzalver.
Permalink #
jjvoerman
zei
ook chagrijn mag er zijn
Permalink #
Hannie
zei
Ik vond het maandagavond al jammer dat je afhaakte, en nu nog meer – want blijkbaar had je er nog meer last van dat ik inschatte.
Ik snap je wel – denk ik – ik kan me ook zo ontzettend laten opnaaien door iets waar ik geen vat op heb, maar nu was je in je eentje boos. En ik vermoed dat de #blogpraat-community je echt op had willen vangen als je was gebleven.
Dus hierbij mijn *hart-onder-jouw-riem* en hopelijk ben je er maandagavond weer bij. En ik ook. :-)
Fijne dag vandaag.
Permalink #
Desiree Castelijn
zei
Dag Steven, Twee weken geleden ben ik voor het eerst aangeschoven bij #bogpraat. Alles raasde aan mij voorbij….ben afgehaakt.
Maandag kon ik er helaas niet bijzijn. Nu zit de sessie deels na te lezen en stuit op jouw blog.
Een aantal dingen schieten door mijn hoofd.
Waarom zou je niet af mogen haken? Moeten wij in ons leven altijd alles vervolmaken?
Soms mis ik in het virtuele verkeer de intonatie, en de gelaadsuitdrukking van de schrijver.
Wat mijn moeder vroegen altijd zij:”Ben je boos, pluk een roos, zet ‘m op je hoed, dan ben je morgen weer goed”.
Permalink #
Robert Keizer
zei
Op jouw hele blogsite klinkt jouw stem. Jouw eigen stem, en die klinkt overal in door. Of je het nou over muziek, films, een onderwijs-stage of over verdrietige dingen hebt, of je nou somber, vrolijk, enthousiast of boos bent, altijd is daar de stem van Steven Gort.
Die stem is de basis, het fundament, het instrument om al je verschillende stemmingen tot uiting te brengen. En dat doe je.
Dat is in ieder geval hoe ik dat zie.
Verder is een keertje afhaken bij #blogpraat helemaal niet erg, maar dat had je zelf ook al in de gaten
Permalink #
Elja Daae
zei
Beetje laat, maar better late than never, toch?
Het mooie van #blogpraat is (vind ik) dat niemand zich hoeft te verantwoorden voor of hij/zij wel of niet meedoet of afhaakt of de kinderen in bed gaat leggen of geen zin heeft of het niet langer interessant vindt. En dat we er gewoon zijn als iemand wel weer tijd en zin heeft.
Dat neemt niet weg dat ik het vervelend vind dat je chagrijnig bent geworden van ons (mij)! Maar daar kan ik op mijn beurt weer geen verantwoordelijkheid voor nemen, he.
Zoals Ruud zegt, de stem is wat je nodig hebt om je stemming over te brengen. Voor jou (Steven) is het heel logisch dat die een en dezelfde zijn. Maar voor heeeeel veel mensen is dat niet zo. Of omdat mensen andere doelstellingen hebben met hun blog (zakelijke bijvoorbeeld). Of omdat ze over zakelijke onderwerpen schrijven en die volgens hen niets met stemming te maken hebben (kun je het mee oneens zijn, en je afvragen of dat zelfs niet de key is tot zakelijk succes met zo’n blog, maar goed). Of omdat ze gewoonweg niet willen, durven, en/of kunnen laten zien wat hun stemming is.
Vooral in de VS (waar ik woon en leer over bloggen) maken mensen een heel ding van de ‘stem van je blog’. In Nederland ligt dat anders, blijkt. Maar het kan nooit kwaad wat mij betreft, om eens vanuit een ander perspectief naar je blog te kijken. Wat voor beeld krijgt jouw lezer van jou? Wat is je ‘stem’?
Hoe meer ik blog, hoe meer mijn stemming doorklinkt in mijn blog, en hoe meer de ‘stem’ van mijn blog begint te veranderen.
Ach. Is maar een term. A rose by any other name is nog altijd jouw stem(-ming) op jouw blog.
Permalink #
Laura
zei
Mooi verwoord Elja!
Permalink #
Laura
zei
Mooi openhartig geschreven Stevan. En wellicht tot maandag!
Permalink # Bloggen: vind je eigen ‘stem’ | Blogpraat zei
[...] In #blogpraat kwam dit onderwerp voorbij. Daar valt meer over te zeggen dan je zou denken. Niet tot ieders genoegen, want waarom is je ‘stem’ iets wat je moet vinden? Je bent toch je stem? Dit is wat @stevengort hierover zei: [Chagrijn laat zich kennen] [...]
Permalink #
Mijn onverdraagzaamheid « Wat nou, sociaal!?
zei
[...] Twitteren dat je met de ijsbreker naar Friesland gaat omdat je de pest hebt aan de schaatskoorts. Chagrijnig afhaken bij een #blogpraat sessie. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is allemaal niet fraai. Hier [...]
Permalink #
Eef
zei
Steven, ik kom vandaag voor het eerst op je blog en merk dat ik de eerste minuten even niet zo goed weet wat ik ermee moet. Mijn eerste gedachte over ‘Chagrijn laat zich kennen’ is ‘waar maak je je druk om, man?’ Dat heb ik trouwens ook na het lezen van de reactie van Elja. Ja, in Amerika maken ze een heel ‘ding’ van stem/stemming. Maar we zijn hier in NL en ‘gewoon doen’ bezorgt ons al stemming genoeg. Je kunt overal wel een discussiepunt van maken. Als ik je blog nog eens lees, merk ik dat het ook iets anders met me doet: je bent zo open en transparant over je gevoelens en gedachten, dat ik er wel een beetje respect voor krijg. Je post hier zonder scrupules (schijnbare) trivia en weet daar toch mensen mee te raken. Anders zou iemand als Ruud Ketelaar niet de moeite doen om jou zo’n uitgebreide reflectie te geven. Dus ben ik toch geïntrigeerd. Nieuwsgierig naar de persoon achter @StevenGort. Die twee blijken na wat leeswerk precies dezelfde te zijn. Zeg je. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik ga je volgen. En dan wen ik vanzelf aan je afwijkende (maar erg verfrissende) zinsbouw ;-).
Permalink #
Eef
zei
Ik kwam hier trouwens terecht via #realeren :-).
Permalink #
Rick
zei
Ik lees niet zo heel veel blogs van je omdat ik gek word van die ‘rommeligheid’. Al die tweets er tussendoor. Je pagina nodigt mij gewoon niet uit om te lezen. Bovendien gaat het mij vaak te diep. Ik hou meer van de huis tuin en keukenblogs die niet diep gaan, waar ik niet over na hoef te denken en die lekker snel weg lezen. Dat die van jou hier niet aan voldoet/voldoen, moet je maar opvatten als een compliment. Je hebt in ieder geval een eigen stijl en dat is bijzonder.
Permalink #
Lotty Rothuizen
zei
Poeh, het duurde even voordat ik begreep waar het over gaat. Ben een paar keer teruggekomen en had eerst het idee dat je nogal schreeuwerig bent. Nu heb ik het gevoeld dat je juist een gevoelig iemand bent…Toch word ik hier heel onrustig van.
Maar is het erg als je naast je stem ook je stemming laat zien?
#realeren
Permalink #
Stoppen in blijde verwachting « Wat nou, sociaal!?
zei
[...] eerste scheurtjes ontstonden met de blogpraat sessie over de stem van je blog. Mijn chagrijn liet zich kennen. De spiegel kantelde zich in mijn beeld. In de ooghoeken al voorzichtig [...]